ژن خودناسازگار شبدر

11

ژن خود ناسازگاری یعنی :

دانه‌ی گرده یک گل نتواند روی کلاله‌ی همان گل رشد کند و لوله گرده تشکیل دهد.

اما دانه‌ی گرده‌ ی گیاه دیگر از همان گونه می تواند روی آن کلاله رشد کند.

این پدیده عکس فعالیت دستگاه ایمنی جانوران است که در برابر سلول های غیر خودی

واکنش نشان می دهد.

خود ناسازگاری در نیمی از گیاهان نهاندانه از جمله شبدرها وجود دارد.

۱- ژن خود ناسازگاری (ژن S ) مسئول تشخیص گرده‌ی خودی از غیر خودی است.

۲- ژن S در شبدر ژنی چند آللی است. اما هر گیاه فقط دو آلل از آنها را دارد.

۳- رابطه‌ی آللهای مختلف ژن S از نوع هم توانی است.

۴- دانه های گرده: هاپلوئیدند پس فقط یک آلل S دارند. مثلا S1

۵- مادگی گل، دیپلوئید است  پس دو آلل از آللهای  S  دارد. مثلا S1S2

۶- اگر الل دانه گرده ، شبیه یکی از دو آلل کلاله ( یا گیاه ماده) باشد، لوله گرده تشکیل نمی شود

۷- اگر آلل دانه گرده، شبیه هیچ یک از دو آلل گیاه ماده نباشد، لوله گرده تشکیل می شود و

 زیگوت ایجاد می شود.

۸- پس معمولا شبدر هموزیگوت (مثلا S1S1 ) در جمعیت دیده نمی شود و :

۹-  تمام زیگوت های شبدر از نظر ژن خودناسازگار ، هتروزیگوت هستند. (مثلا S1S2)

۱۰ – چون گیاه ماده، دانه‌ی گرده‌ی هم ژنوتیپ  را نمی پذیرد ، پس:

 امکان ندارد هیچ کدام از زاده های نسل بعد ( حاصل رشد زیگوت ها) ژنوتیپی شبیه گیاه ماده

را  داشته باشند ولی:

                              ممکن است ژنوتپی شبیه گیاه نر  داشته باشند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *